یک محفظه اکسیژن هیپرباریک معمولاً از یک بدنه محفظه، یک سیستم تامین هوا و خروجی هوا (اکسیژن)، یک سیستم تهویه مطبوع و یک سیستم کنترل تشکیل شده است.
محیط تحت فشار هوا یا اکسیژن پزشکی است. حداکثر فشار کاری برای فشار هوا از 0.3 مگاپاسکال بیشتر نیست و حداکثر فشار کاری برای فشار اکسیژن بیشتر از 0.2 مگاپاسکال نیست.
محفظه های فشار هوا بسته به تعداد بیماران به عنوان اتاقک های یک نفره-یا چند نفره- طبقه بندی می شوند.
اتاق‌های فشار اکسیژن فقط برای یک نفر هستند و معمولاً به عنوان اتاق‌های اکسیژن پزشکی بزرگسالان یا اتاق‌های اکسیژن پزشکی نوزادان (از جمله نوزادان) طبقه‌بندی می‌شوند.
اتاقک اکسیژن هیپرباریک یک دستگاه پزشکی تخصصی برای اکسیژن درمانی هیپرباریک است. بر اساس محیط تحت فشار، به محفظه های فشار هوا و اتاق های فشار اکسیژن خالص تقسیم می شود.
اتاقک های اکسیژن هیپرباریک طیف وسیعی از کاربردها را دارند که عمدتاً از نظر بالینی برای درمان عفونت های بی هوازی، مسمومیت با مونوکسید کربن، آمبولی هوا، بیماری رفع فشار، هیپوکسیک-آنسفالوپاتی ایسکمیک، آسیب تروماتیک مغزی، و بیماری های عروق مغزی استفاده می شود.
